Άντεξα

Τα σκληρά σου λόγια ήταν

πέτρες πάνω σε γυαλιά

και για νύχτες περπατούσα

με τα πόδια μου γυμνά

Πού το βρίσκεις το κουράγιο

τώρα, κι έρχεσαι ξανά;

και το δίκιο μου προσφέρεις

κι’ ανταλλάγματα πολλά

Όμως, εγώ

πώς να στο πω;

είχα διαλυθεί

όσο εσύ

αναζητούσες μια καινούργια αρχή

Άντεξα,

κομμάτια κι’ όνειρα μάζεψα

Άντεξα,

την μοναξιά μου την έκανα φίλη καλή

Άντεξα,

να αρνηθώ ότι λάτρεψα

φύγε πια

απ’ τη ζωή μου δεν έχω για σένα ζωή

Τελευταία πράξη παίζεις

πράξη πιο δραματική

και μου υπόσχεσαι πως θα ‘χω

ρόλο πρωταγωνιστή

Όμως εγώ

πώς να στο πω

είχα διαλυθεί

όσο εσύ

σε άλλα χέρια ήσουν ηδονή

Top

Σε θέλω σαν τρελός

Κοίτα πράγματα

τόσα θαύματα, κι’ εγώ

το εγώ μου κυνηγώ

δες κατάσταση

η άλλη διάσταση είναι εδώ

και φοβάμαι να τη δω

Τέρμα τα ψέματα

υπάρχουν θέματα

κι’ όνειρα που αντέχουνε

πάμε αγάπη μου ξανά

Σε θέλω σαν τρελός

κι έτσι γίνομαι ικανός

ν’ αντιστέκομαι

να μη στέκομαι βουβός

σε θέλω σαν τρελός

σαν τυφλός που ψάχνει φως

κι’ ότι αντέχεται

το υποδέχεται γυμνός

κοίτα κόλλημα

έχω πρόβλημα κι’ εγώ

τη σκιά μου κυνηγώ

φεύγει ο χρόνος μου

μένω μόνος μου κι’ εγώ

φτερουγίζω στο κενό

Τέρμα τα ψέματα

λόγια και βλέμματα

χρόνια που περάσανε

όλα γίνονται παρόν

Πάμε γι’ άλλα πιο μεγάλα

πιο ωραία πράγματα

πάμε γι άλλα, ξέχνα τ’άλλα

είναι πια παρελθόν

Top

Ασκηση υποταγής

Θα κάνεις πάντα αυτό που θέλω

με μάτια κλειστά

αλλιώς στο λέω, στο προαναγγέλλω

θα κλάψεις πικρά

αυτό που λέω εγώ, εσύ θα τ' ακούς

θα μάθεις να υπακούς

Γιατί το ξέρεις καλά

δεν βρίσκεις εύκολα σωστά παιδιά

και πρέπει όταν τα βρεις

να κάνεις άσκηση υποταγής

Υποταγή

πάει να πει θα γίνεις χώμα

υποταγή

πάει να πει θα γίνεις γη

υποταγή

και με την ψυχή στο στόμα

ότι λέω εγώ

για σένα θα 'ναι ηδονή

Κακά τα ψέματα, δεν είμαστε ίσοι

εσύ είσαι μωρό

και το μωράκι μου αν ατακτήσει

γλυκά τιμωρώ

μην πεις κουβέντα τώρα, μόνο ν' ακούς

να μάθεις να υπακούς

Υποταγή

πάει να πει όλα αναμμένα

υποταγή

πάει να πει γερή φωτιά

υποταγή

και μη ντρέπεσαι κανένα

σήκω, κάτσε εκεί

και σήκω πάλι ξανά

Top

Κάνουμε όνειρα

Τι κι αν σβήσανε τα φώτα δηλαδή;

Τι κι αν μου 'μεινε μονάχα μια αναπνοή;

Δεν πειράζει αν είσαι φίλος ή εχθρός

δε με νοιάζει που αλλάζει κάθε τόσο ο καιρός

Κι όμως κάτι μ' ενοχλεί

η μοναξιά σ' αυτή τη γη

σώμα μου χωρίς σκιά

χωρίς καμία συντροφιά

Κάνουμε όνειρα

σαν κι αυτά που κάνουν τα παιδιά:

αληθινά

κι ως τα ξημερώματα

είναι σαν να παίζουμε κρυφτό

αλλού θα σε ψάχνω κι αλλού θα σε βρω

Τι να την κάνω μια χαρούμενη γιορτή

αν το τηλέφωνο σωπαίνει κι η ατζέντα μου κενή

δε με πειράζει να με βασανίσουνε

όσο υπάρχουν δυο ματάκια

να δακρύσουνε

Και πάλι θα ξημέρωνα

μ' αυτά της πόλης τα ορφανά

ψάχνουν με βλέμμα της ντροπής

για φιλοδώρημα στοργής

Top

Στην μαμά σου

Μη μου λες μαζί, σ ένα σπίτι

εγώ θέλω άλλο πλανήτη

δε μπορώ κολλητά

η καρδιά βαριέται και πλήττει

δε μπορώ, μυστικά

να μην έχεις και να μην έχω

και να ξέρω τι θα φοράς

τι τρως και που πάς

Φύγε, φύγε

από τα βράδια μου

έξω, έξω

απ' τα συρτάρια μου

Πάρε, αύριο, ρούχα

και το σκύλο απ' το μπαλκόνι

η αγάπη που σου 'χα

έχει γίνει πια σκόνη

πάρε, αύριο, ρούχα

και το σκύλο απ' το μπαλκόνι

η αγάπη που σου 'χα

κάπου εδώ μου τελειώνει

Θα 'σαι μια χαρά στη μαμά σου

μην ξοδεύεις τα κλάματά σου

δε μπορώ εγώ, στριμωχτά

ένα βήμα δίπλα μου στάσου

δε μπορώ να τραβάς

κάθε νύχτα εσύ την κουβέρτα

το μπουρνούζι μου να φοράς

το τηλέφωνο ν' απαντάς

Top

Βούδας

"Ένα διάλειμμα" μου είπες, " να σκεφτώ"

"δεν ξέρω ακόμα αν σε θέλω, αν σ' αγαπώ"

"υπομονή" και μ’ είχες στην αναμονή

μα όταν γύρισες την είχα κάνει εγώ

Μέσα σου πίστευες

πως θα ‘μαι πάντα εδώ

ίσως δε σκέφτηκες

πως ήμουν άνθρωπος κι εγώ

"υπομονή" και μ’ είχες στην αναμονή

μα απ’ την πρίζα μου σε τράβηξα εγώ

Αγάπη μου, υπάρχουνε και όρια

εσύ μόνο μπορείς

να εξαντλήσεις

και του Βούδα όλα τα περιθώρια

Μεσ’ τη βροχή, μ’ είχες να βρέχομαι

και κάθε τόσο να μου λες

πως " όπου ναναι έρχομαι"

"υπομονή" και μ’ είχες στην αναμονή

κι εγώ στην έκανα μ‘ ομπρέλα διπλανή

Κρύο – ζεστό

γίναν τα νεύρα μου αντίσκηνο

κάποια στιγμή είπα:

"να λείπει πια το βύσσινο"

"υπομονή" και μ’ είχες στην αναμονή

τράβηξα μέσα στην καρδιά μου ένα χι

Top

Η ωραία κοιμωμένη (παραμύθι)

Βυθισμένη στη λήθη

σε έναν ύπνο βαθύ

σε κοιτούσα

το όνειρο είχε χαθεί

ήταν δική σου η επιλογή

Φεύγαν οι μέρες

τα μάτια σου έμεναν κλειστά

τα δάκρυά μου ήταν καυτά

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

θα με πάρουν για τρελό

που τα νιάτα μου ξοδεύω

όλο να ονειροπολώ

με θέλουν μαζί τους να γυρνώ

γιατί την ψυχή τους έχω

Μοναχός μου γυρίζω

τα αστέρια ρωτώ

κι απ' τον ήλιο

θαρραλέα ζητώ

στη λησμονιά σου το αντίδοτο

Τ' άστρα γελούσαν

τα μάτια σου έμεναν κλειστά

στου ήλιου τα δάκρυα τα καυτά

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

θα με πάρουν για τρελό

θα με πνίξουν, θα με κάψουν

θα μου δώσουν το σταυρό

θα μείνω μαζί τους να γυρνώ

γιατί την ψυχή τους έχω

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ:

(Η κόρη του Αυγερινού

μας πήγε σ' άλλα μέρη

κι άφησε χάδια τ' ουρανού

στο παιδικό μας χέρι)

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

θα με πάνε στην πηγή

που το όνειρο ξυπνάει

και τη μνήμη διατηρεί

να φέρω την κόρη να λουστεί

το φως στη ματιά της νά 'ρθει

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

θα με πάνε στην πηγή

που το όνειρο ξυπνάει

και τη μνήμη διατηρεί

της νύχτας η κόρη να λουστεί

το φως στη ματιά της νά' ρθει

και πάλι μαζί τους να γυρνώ

γιατί την ψυχή τους έχω

Top

Κοίταξέ με στο φως

Βελουδένια μάτια με καρφώνουν

που χορεύω πάνω στα σχοινιά

γύρω γύρω φώτα με κυκλώνουν

κι από κάτω, χέρια ανοιχτά

Βελουδένια χέρια με κρεμάνε

σαν αφίσα παραλιακής

βελουδένια χέρια που με πάνε

και με φέρνουν μεσ΄ τους προβολείς

Κοίταξε με στο φως

πριν να γίνω καπνός

κοίταξε με στο φως

ρίξε μια ματιά

Κάνω κύκλους ψηλά

σε μιαν άλλη τροχιά

και πριν γίνω καπνός

ρίξε μια ματιά στο φως

Στα λαμπάκια που αναβοσβήνουν

στις ταινίες πρώτης προβολής

στα μεγάλα μάτια σου που κλείνουν

άμα ψάξεις, κάπου θα με δεις

Top

Ρεζερβα

Πάλι μαζεύεις τα πραγματάκια σου

κι εγκαταλείπεις τα φιλαράκια σου

Όμως αν μείνεις στο δρόμο

πάλι δε σε γλιτώνω

Η ρεζέρβα σου,

δεν θα είμαι άλλο πια

η ρεζέρβα σου,

ποτέ μου, ποτέ ξανά

η ρεζέρβα σου

βάλε – βγάλε στο καπό

δε σου ξαναλέει: «Σ’ αγαπώ»

Σ’ έχει κουράσει ο τρόπος που αγαπώ

θέλεις να ψάξεις κάτι πιο ερωτικό

Μα όταν τελειώσουν οι γλύκες

θα καταλάβεις τι είχες

Θα ‘ρθει μια μέρα, θυμήσου

που όλα θα μοιάζουν γκρι και ξένα

θα ‘ρθει μια μέρα, θυμήσου

θα ψάχνεις και πάλι εμένα

Top

Οι φίλοι και οι γνωστοί

Οι φίλοι κι οι γνωστοί

το παλεύουν

κάτι γυρεύουν

στολίζονται ακριβά

σκορπιούνται

αγκαλιάζονται σα ν' αγαπιούνται

για ένα τίποτα φτηνά πουλιούνται

κι ούτε ξέρουν που το παν

Κι εγώ συχνά μασάω

τους ζηλεύω

πάω ν' ανέβω

τη σκάλα που οδηγάει

στον πάτο

και ξεχνάω πως τούτη εδώ η σκάλα

είναι εκείνη η φτωχή δασκάλα

που δεν έχει που να πάει

Αγάπη μου γλυκιά

η νύχτα είναι πλατιά

κι η μπλε της φορεσιά

γαλάζια

Οι φίλοι κι οι γνωστοί

στο δίχτυ έχουν πιαστεί

γεμάτοι πονηριές

και γκάζια

Τι θα μείνει να καταναλώσω

αν αυτό που έχω το προδώσω

αν δεν έχω που να πάω

Αγάπη μου κι εγώ

αυτό που κυνηγώ

λιγάκι πριν το βρω

το χάνω

Τι να κάνω;

Πάντα χάνω

Τι, τι να κάνω;

Πάντα χάνω

Κάπως έτσι ειν' η ζωή

Top

Δελφινάκι

Μου την έσπασες

μα δεν ξέσπασες

συγκρατήθηκες

πονηρά

Σε βαρέθηκα

κι ονειρεύτηκα

πιο παράξενα

πιο βαθιά

Ότι ζόρι τραβάς

στα ρηχά το κρατάς

δεν ξανοίγεσαι

ανοιχτά δεν κολυμπάς

Δελφινάκι μου εσύ

κλείστο πια το PC

και κολύμπα στο απέναντι νησί

Γίνομαι έξαλλος

μα δεν ξέρω πως

να 'μαι πιο αυστηρός

ευτυχώς

Δελφινάκι μου

το νησάκι μου είναι ολόκληρος ουρανός

Βαριέμαι πια

να σου τα λέω όλα με καυγά

τα δελφινάκια κολυμπάνε

δεν κλωσσάνε αυγά

Ότι ζόρι τραβάς

στα ρηχά το κρατάς

δεν ξανοίγεσαι

ανοιχτά δεν κολυμπάς

Αν δεν πιεις δυο ποτά

αν δεν κλάψεις μετά

σου το λέω:

δε σε θέλω άλλο πια!

Top

Ακατάλληλος

Είκοσι κορίτσια πριν να γεννηθώ εγώ

ο πατέρας μου ήθελε ένα γιο

Δωμάτιο είχα χωριστό

αμάξι στα δέκαοχτώ μου

τις νύχτες όνειρα μετρούσα

που κάποιος άγνωστος θεός

μου τα’ σβηνε πρωί

όταν ξυπνούσα

Είκοσι ξενύχτια κι είπα:

«άλλο δε μπορώ»

Ο πατέρας ξέγραψε το γιό

Ακατάλληλος

στο λεωφορείο της ζωής ούτε μια θέση

μπροστά μου θέα ο γκρεμός

μα εγώ σκαρφάλωσα στο φώς

Ακατάλληλος

Ακατάλληλος

Είκοσι παιχνίδια, πως να τα χαρώ εγώ

ήξερα από πριν τον αριθμό

Λουλούδι είχα πλαστικό

το άρωμα είχα στο παλτό μου

στις τσέπες δάκρυα ξεχνούσα

που καποιος άγνωστος θεός

μου τα ΄κανε φωτιά

όταν κοιτούσα

Είκοσι ταξίδια, ένα λεπτό πριν κοιμηθώ

γυρίζουν πριν καλά σ’ ονειρευτώ

Ακατάλληλος

στο λεωφορείο της ζωής ούτε μια θέση

μπροστά μου θέα ο γκρεμός

μα εγώ σκαρφάλωσα στο φώς

Top